Endurance PL - Forum Rajdowe w Paryżu

KULAWIZNY NA SKUTEK NADMIERNEGO WYSIŁKU

Na podstawie wywiadu z Benedicte Atger, doradcą i członkiem Narodowej Ekipy Francuskiej (tłumaczenie ze strony internetowej www.france-endurance.fr - Endurance News Magazine nr 22)

Najczęstszą przyczyną eliminacji podczas zawodów rajdowych w wyższych klasach jest kulawizna, która zwykle nie pojawia się przypadkowo. Są środki, które mogą jej zaradzić.

1. Kucie konia w sposób najbardziej dla niego wygodny - użycie podkowy zrobionej z odpowiedniego materiału, właściwe jej wymodelowanie i dostosowanie do warunków rajdu zmniejszają ryzyko.

2. Także praca i trening z koniem przy dobranych do jego możliwości obciążeniach pozwalają na osiągnięcie formy fizycznej adekwatnej do wymagań rajdu i m.in. do niespodziewanych przeszkód, jakie tam może spotkać. Jedna z zasad podczas pracy z koniem i zawodnikiem jest taka, by nie dawać gotowych recept, ale zmusić zawodnika do stawiania sobie samemu pytań. Odpowiedzi na nie pomogą mu znaleźć swój indywidualny i optymalny sposób (styl) jazdy.

3. Według B. Atger największym niebezpieczeństwem nie jest trudny teren, ale nieodpowiednia szybkość jazdy. Trudno jest oczywiście dostosować ją precyzyjnie do stopnia wytrenowania konia. W dniu rajdu podstawową zasadą powinno być jednak nie przekraczanie możliwości fizycznych konia (naturalnych oraz tych osiągniętych poprzez trening):"koń zupełnie nieprzygotowany, tzn. taki, który został zabrany z pastwiska, może zakuleć nawet przy bardzo niskim tempie, np. jadąc z szybkością 12 km/h dystans 20 km można okulawić konia zapasionego lub nietrenowanego, podczas gdy inny, odpowiednio przygotowany, po 160 km, jadąc w tempie 20 km/h będzie w doskonałej formie. Teoretycznym progiem, po przekroczeniu którego może pojawić się kulawizna, jest szybkość, przy której zwierzę nie jest w stanie uporać się z nadmiarem kwasu mlekowego w mięśniach. Od tego momentu, tzn. od przekroczenia normy, do której został przyzwyczajony poprzez trening, pojawia się ryzyko wystąpienia kulawizny spowodowanej nadmiernym wysiłkiem".

Są trzy elementy, które należy wziąć pod uwagę, określając szybkość, z jaką para będzie pokonywała dystans: stan wytrenowania konia, jego naturalne możliwości fizyczne i warunki trasy podczas zawodów. To wszystko musi być wcześniej przemyślane.

4. Podłoże
Niektórzy zawodnicy o wiele bardziej od twardego i kamienistego podłoża obawiają się błota i gliny. "Kamienie stają się niebezpieczne w momencie, gdy powodują uszkodzenie podeszwy, a to jest problem czysto techniczny i trzeba go wziąć pod uwagę podczas przygotowań do konkursu. W przeciwieństwie do tego błoto, a dokładniej przejścia pomiędzy twardym terenem i błotem lub gliną są często powodem kontuzji i kulawizn" mówi Benedicte.

5. Giętkość, elastyczność konia
Nie są one celem samym w sobie, ale raczej środkiem, aby móc stawiać koniowi określone wymagania, np. dotyczące równowagi: " stawić czoła wszystkim trudnościom trasy rajdu na zrównoważonym koniu można tylko wtedy, gdy jest on wszechstronnie wygimnastykowany. Na takim wierzchowcu można np. zwolnić lub przyśpieszyć tempo galopu bez utraty rytmu i bez nagłych zrywów." Nawet jeśli niektóre konie są bardziej elastyczne i zrównoważone (fizycznie) w sposób naturalny to gimnastyka konia wymaga czasu. Nie należy się więc śpieszyć i przede wszystkim doprowadzić pracę do końca. Nie wolno konia nie do końca wygimnastykowanego (nie do końca elastycznego) nadmiernie forsować, bo wtedy ryzykujemy jego kontuzję, bardziej niż byśmy startowali na koniu wziętym z pastwiska. "To właśnie od klasy jeźdźca zależy, czy uniknie tego problemu. Lepiej jest nic nie robić, jeśli nie mamy odpowiednich umiejętności jeździeckich, niż wyginać konia we wszystkich kierunkach, ryzykując później problemami mięśniowymi podczas zawodów."

Jak więc postępować?
Co zrobić, jeśli ktoś jest przeciętnym jeźdźcem i nie ma podstaw klasycznej szkoły jazdy, co często zdarza się w dyscyplinie rajdów, które wymagają zupełnie innych umiejętności niż np. ujeżdżenie czy skoki? Nawet jeśli jesteśmy w ekipie narodowej i mamy bardzo dobre rezultaty, niekoniecznie musimy posiadać umiejętności, aby rozwiązać ten problem!
Są dwa wyjścia:

nic nie robić, aby nie robić głupstw;

zwrócić się do profesjonisty i skorzystać z jego rad; dobrze jest wybrać przy pracy na ujeżdżalni "technika-dordcę".

Parę rad dla zwiększenia giętkości i równowagi:
a) "łopatką do wewnątrz" (nie "łopatka" przyp. tłum.)
W domu możemy ćwiczyć bez uszczerbku i z pożytkiem dla zdrowia konia dwa elementy zwiększające elastyczność, pod warunkiem że umiemy je dozować: " łopatką do wewnątrz" jest elementem doskonałym do ćwiczenia elastyczności i mięśni piersiowych u koni we wszystkich dyscyplinach.
b) zginanie i prostowanie na łuku

"oznacza ustawienie konia na łuku wolty lub koła, tak aby nie "wpadał" zadem do środka i utrzymywał lekkie wygięcie osi ciała zgodne z krzywizną toru jazdy".
c) Praca na nierównościach terenu
Najpierw w stępie, a później w kłusie, tak jak nakazuje logika. Koń nie będzie mógł utrzymać kadencji i rytmu na pochyłościach terenu, jeśli nie ma luźnych łopatek. Niektóre konie podświadomie dostosowują równowagę do warunków. "Kiedy znajdujemy się przed dużym spadkiem terenu, koń dobrze ujeżdżony przenosi część swojego ciężaru na zad. W efekcie odciąża łopatki i utrzymuje równy chód, zamiast ślizgać się na nierówności i niechybnie upaść".

Benedicte Atger jest instruktorem jeździectwa i kierownikiem ośrodka treningowego d'Aurabelle w Greoux les Bains. Na koniu Sunday d'Aurabelle była członkiem Reprezentacji Francji od 1992 do 1998 roku. Zdobyła Wicemistrzostwo Świata zespołowo w 1992 roku, Mistrzostwo Europy ind. w 1995 roku, Mistrzostwo Świata zesp. w 1994 roku. Razem z mężem Francois Atger (Przewodniczący Komisji RD przy SHF, Przewodniczący Komisji Sportu Association Cheval Arabe ACA, Przewodniczący Francuskiego Związku Hodowców Konia dla Dyscypliny RD) prowadzą ośrodek hodowlany d'Aurabelle.

Tłumaczenie - Grażyna Polak. Artykuł w całości pojawił się w miesięczniku Endurance News Magazine nr 22.

| Wstecz | | Webmaster | Strona główna